Krynicki Deptak – podróż przez perły architektury od XIX wieku po lata 70-te.

Pijalnia Główna.

Pijalnia Główna, co oczywiste, to miejsce spożywania leczniczych krynickich wód. Serwowane tu są takie wody jak: Jan, Słotwinka, Tadeusz, Zdrój Główny, Zuber. To jednak nie jedyna funkcja Pijalni. Tu odbywają się przedstawienia i koncerty (zarówno muzyki poważnej jak i rozrywkowej) – szczególnie spektakularne odbywają się w ramach cyklu: Krynica Źródłem Kultury. Budynek pijalni stanowi również ogromny ogród zimowy z egzotyczną roślinnością.

Budynek Pijalni wzniesiony na początku lat 70-tych w stylu modernistycznym, został przebudowany w latach 2012–2014, tak aby mogły się w nim odbywać każdego rodzaju spotkania lub eventy. Niestety na skutek przebudowy częściowo zatracił cechy stylowe i został pozbawiony kilku dzieł architektury i architektury wnętrz:

• złotej konstrukcji oświetleniowej wykonana z aluminium i przypominającej zygzak, która została przemalowana na brązowo, usunięto także biały marmur ze ściany wbrew oryginałowi.
• sali koncertowej wykonanej z ceramiki artystycznej, szkła i aluminium. Sala została zlikwidowana i zastąpiona beżową ścianą bez okien wbrew oryginałowi.
• zlikwidowano wyjątkowe ruchome szklane ściany, które można otwierać latem na całej długości fasady i dzięki którym budynek zamieniał się we współczesne sukiennice epoki modernizmu. To rozwiązanie znane jest z arcydzieła modernizmu światowego jakie stanowi Willa Tugendhatów w Brnie.
• usunięto monumentalny sufit z epoki wykonany ze srebrnego aluminium nadający wnętrzu wyjątkowego blasku i wyposażony w starannie dopasowane do niego podłużne oświetlenie

Pijalnia Jana.

Pijalnia Jana swoją nazwę zawdzięcza odkrywcy źródła: Janowi Bojanowskiemu. Odkrycie zostało dokonane w w drugiej połowie XIX wieku, a źródło ujęte później dzięki doktorowi Henrykowi Ebersowi. Początkowo „pijalnię” stanowiły dwie altany, jedna nad źródłem „Jan” druga nad źródłem „Józef”. Budynek Pijalni Jana, który możemy dzisiaj odwiedzać na krynickim Deptaku na terenie Parku Zdrojowego przy alejce Nikifora Krynickiego, został wybudowany w latach 1922-1923. Jest to przeszklony modrzewiowy pawilon nawiązujący formą do stylu zakopiańskiego. Na przełomie 2018 i 2019 roku budynek pijalni został gruntownie odremontowany. W doskonałych warunkach można spożywać słynną wodę „Jan”, „Zuber” oraz dostępną tylko w tym miejscu wodę „Józef”.

Woda „Jan” jest delikatna w smaku lecznicza, słabo zmineralizowana, zawiera naturalny rozpuszczony dwutlenek węgla. Pomaga w leczeniu i profilaktyce schorzeń układu moczowego, pęcherzyka żółciowego, wątroby i chorób przemiany materii (cukrzyca, otyłość).

Woda „Józef” dostępna tylko w Pijalni Jana, słabo zmineralizowana, zawiera naturalny rozpuszczony dwutlenek węgla. Ma działanie moczopędne, słabo żółciopędne, lecznicze w niedokrwistości, ogólnie wzmacniające.

Woda „Zuber” jedna z najsilniej zmineralizowanych wód leczniczych w Europie. Zawiera naturalny rozpuszczony dwutlenek węgla. Zalecana: w stanach zapalnych przewodu pokarmowego z nadkwaśnością: przełyku, żołądka, dwunastnicy, w chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy, zapaleniu wątroby, dróg żółciowych, w cukrzycy. Łagodzi przykre objawy nadużycia alkoholu.

Stare Łazienki Mineralne

Stare Łazienki Mineralne zostały wzniesione w latach 1863-1866. Są jednym z najstarszych zabytków w Krynicy-Zdroju. W momencie powstania uznawane były za jedne z najbardziej nowoczesnych obiektów tego rodzaju w skali światowej. W budynku Łazienek Mineralnych zlokalizowane były 72 pokoje wraz z 82 wannami, w których brano lecznicze kąpiele. Dodatkowo w obiekcie mieściły się kabiny borowinowe, kabiny parowe i faliste. Kuracjusze mogli skorzystać z noclegu w pokojach zlokalizowanych na piętrze.

Dzisiaj w Starych Łazienkach Mineralnych mieści się siedziba Zarządu Uzdrowiska Krynica – Żegiestów S.A. zarządcy budynku a także Zakład Przyrodoleczniczy, na który składa się baza zabiegowa, Przychodnia Zdrojowa i Pijalnia Uzdrowiskowa.

Stary Dom Zdrojowy.

Stary Dom Zdrojowy to najbardziej centralny budynek Krynickiego Deptaku. Zaprojektowany w stylu neorenesansowym przez dwóch architektów: Juliana Niedzielskiego i Jana Zawiejskiego. Przypominająca pałac, rozległa budowla została wybudowana w 1889 roku. Co ciekawe początkowo budynek zwany był Dworcem Zdrojowym. Obiekt ten posiada najpiękniejszą w Polsce południowej salę balową, w której odbywały się wspaniałe bale i rauty. W Starym Domu Zdrojowym wypoczywał w okresie międzywojennym Józef Piłsudski z rodziną. Dzisiaj to sanatorium z 151 miejscami noclegowymi, szeroką bazą zabiegową. W jego wnętrzu mieści się również wspaniała sala koncertowa, w której odbywają się ważne wydarzenia kulturalne.

Nowy Dom Zdrojowy.

Nowy Dom Zdrojowy to jedna z najsłynniejszych polskich budowli modernistycznych. Został wzniesiony pod koniec lat 30-tych według projektu Witolda Minkiewicza i oddany do użytku w lipcu 1939. Przyczynkiem do jego budowy była zwieszająca się dynamicznie w okresie międzywojennym liczba krynickich kuracjuszy, którzy nie byli w stanie pomieścić się już w Starym Domu Zdrojowym. Dzisiaj w monumentalnym holu oraz w w sklepikach zlokalizowanych na parterze budynku, pod arkadami, nadal widoczny jest przepych architektury modernizmu.

Nowy Dom Zdrojowy to jednak głównie budynek sanatoryjny z 243 miejscami noclegowymi.

Muzeum Nikifora.

Muzeum Nikifora mieści się w zabytkowej, typowej dla XIX-wiecznych uzdrowisk, drewnianej willi „Romanówka”, znajdującej się na końcu (lub początku, zależy od której strony patrząc :)) ciągu zabytkowych willi usytuowanych nad brzegiem Kryniczanki na Krynickim Deptaku. W muzeum znajdują się obrazy Nikifora pochodzące z wszystkich okresów jego twórczości; zarówno akwarele, gwasze, jak i rysunki. W muzeum odbywają się również wystawy artystów z kręgu sztuki nieprofesjonalnej i ludowej.